હવા થઈ ભારે ને થીજી ગયો શિયાળો
શીતળ લહેરીએ લહેરાઈ ગયો શિયાળો

તાંપણે તપ્યો તોય હાડે ધ્રુજતો ઠૂંઠવાયો શિયાળો
કડે-ધડે તંદુરસ્તી નું ભાંથું બાંધી ગયો શિયાળો

– પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

(મારું આ કાવ્ય ઉત્તર ગુજરાતનાં દૈનિક અખબાર “રખેવાળ” માં પ્રકાશિત થઈ ચૂકેલ છે.)

કોરી આંખો માં નેહ ના વાદળ નથી
તેને વરસવાની આશ તમે કેમ કરી રાખશો?

મોં ફેરવીને ચાલ્યાં ગયાં જે હતાં આપણાં
પારકાં ને પોતીકાં કરવાની આશ તમે કેમ કરી રાખશો?

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી ‘પ્રેમ’

આજ ની તારીખે એટલે કે ૦૪.૧૧.૦૪ ના રોજ મારા સંસાર રૂપી બાગ માં એક ફૂલ ખીલેલું જેનું નામ હર્ષ. આજે મારા પુત્ર હર્ષનો પાંચમો જન્મદિન. રજાઓ દરમિયાન માંડવીના બીચ પર રેતીમાં રમત રમતાં તેની કહેલી એક વાત મને હજુ પણ યાદ છે અને આ વાતમાં તેના માં રહેલ આશાવાદી સૂર જે વ્યકત થયો તે મારા દિલમાં ઊંડે સુધી ઊતરી ગયો, તે સૂર કદાચ તમને સૌ ને ગમશે જે આ અછાંદશ માં છે. જે અહીં રજૂ કરું છું.

-Pravin & Nayna (Nainu)
And “Yuvarojagar Family”

હર્ષે, દરિયા કિનારે રેતી થી ઘર બનાવ્યું,

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

(સર્જન પછી વિસર્જન અને વિસર્જન પછી ફરી થી સર્જન તે કુદરતી અને પ્રકૃતિ નો નિયમ છે. અને આશા અમર છે.)

ધરી દઉં!

લાવ તારી આંખોને સપનાઓથી ભરી દઉં!
તારું પ્રતિબિંબ જોવા માંગને દિલનો આયનો ધરી દઉં!

‘પ્રવિણ’ તમારા હર અરમાન પૂરાં કરશે, સનમ!
લાવ તારો હાથ ને મૂક માથે, ફોક જાય વચન તો જાન ધરી દઉં!

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

(મિત્રો પ્રેમની અભિવ્યકિત જતાવવા માટે ,શરીર, પત્ર, આવાજ, કે સ્પર્શ ની જરૂર નથી તેનો અહેસાસ કંઈક આ રીતે પણ થાય…)

પ્રેમ ની અભિવ્યકિત

કયા શબ્દોમાં પ્રેમનો પત્ર લખું તને
શબ્દો રહ્યાં નથી મૌલિક!

મારી આંખોમાં જો જરા
તને દેખાશે ઊભરાતો પ્રેમનો દરિયો

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

જગત માં સુખ

માનવોના દિલમાં સદા રહ્યો
ઉછળતો પ્રેમનો દરિયો
તો નથી રહ્યું જગતમાં દુઃખ,
સર્વ વ્યાપ્ત જગતમાં સુખ

જો હૈયામાં મમતા જાગી તો,
તો દુઃખ જાય ભાગી
તો નથી રહ્યું જગતમાં દુઃખ
સર્વ વ્યાપ્ત જગતમાં સુખ

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

એક પૂરી કરો એષણાં ને બીજી બળવંત બને, તેમ પણ થાય
અંધકાર ને ઓગળવા જાવને બળો તમે, તેમ પણ થાય

માનવ ઉત્થાન માટે ઝંડો ફરકાવીને ફરો ‘પ્રવિણ’
ને તેનું ફીડલું વાળવાં ઘણાં બેઠા હોય, તેમ પણ થાય

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

– પ્રસિદ્ધ ઉકિત છે ને કે “જયાં ના પહોંચે રવિ ત્યાં પહોંચે કવિ” કવિ કલ્પના ની સેર કરતાં – કરતાં પહોંચે તે વાત તો ઠીક પણ જયારે કોઇ લેખક-પત્રકાર (ચોથી જાગીર) આ રીતે પહોંચી ને પબ્લિક નાં માથે કોઈ કોલમ કે લેખ-લખાણ ફટકારી દે તો તે બની શકે કે તે ભયજનક બની જાય !! આ વાત પર વાંચો આ જોકસ અને મારી આ કવિતા…

એકવાર આ વરસાદી મૌસમમાં એક કવિ મહાશય રસ્તા વચ્ચે ચાલતાં-ચાલતાં, રસ્તાં માં આવેલ એક ખુલ્લી ભૂગર્ભ ગટરમાં પડી ગયા…તેને બચાવ..બચાવ…ની બૂમો પાડી. ત્યાંથી પસાર થતાં એક દારૂડિયાની નજર પડી… “અરે તમે કોણ ?! અને આ રીતે અંદર કઈ રીતે પહોંચી ગયા?!

કવિ મહાશય રડમસ અવાજે બોલ્યા, “અરે, યાર હું કવિ છું અને ભૂલથી ખુલ્લાં ઢાંકણાં વાળી આ ગટરમાં પડી ગયો છું. પ્લીઝ મને બહાર કાઢો…”

દારૂડિયો બોલ્યો, “બહુત ખુબ..આપ કવિ છો ! માટે જ જયાં ના પહોંચે રવિ ત્યાં પહોંચે કવિ…તમે પહોંચી ગયા, હવે બેઠાં-બેઠાં કવિતાઓ લખજો…આવજો!! “

(ઈમેઝ ; સાભાર “રાધા વિના નો કાન” ના મને મળેલ ઇમેલમાંથી)

શબ્દો નો જાદુગર!!

ઝરમર..ઝરમર…
છમ્મ…છમ્મ..છમ્મ…
ટપક..ટપક..ટપક…
તને બોલાવવાં કયારનીયે સાદ કરું હું…
-અને તું છે એક કે ગરમ રજાઈમાં લપાઈ ને જોયા કરે…
કોરો રહી ને…
-પણ પછી લખીશ,’વર્ષા માં ભીંજાઈ ગયો હું ને તમે યાદ આવ્યા..’

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

જિસ્મ અલગ ને રુહ એક લાગે, તે ખરી લાગણી
વલોવાઈએ અમે અને વિહવળ બનો તમે, તે ખરી લાગણી

તન-મન-ધન વારીએ તમ પર એવાકે
કદીક મોત આવે એમનૂં ને જાત ધરીએ આપણે, તે ખરી લાગણી

-પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી

વૈભવ અને સુવિધાઓ વધ્યાં
ભકતો અને સેવકો વધ્યાં

‘સંસાર એક માયા અને ભૌતિક સુખ એ બધું નાશવંત’
એ.સી. ની ઠંડક માં ઉપદેશ આપ્યાં

મંદિર, આશ્રમ ને ભકતો ના વહીવટ હાથે ધરયાં
સંસારની નાની માયામાંથી મોટી માયામાં ફસાયાં

હૈ મહાત્માજી, પૂછે આ પામર જીવ એક સવાલ
સંસાર એ માયા અને આ બધું શું ?!!…

- પ્રવિણ કે.શ્રીમાળી